5 manieren om jezelf te ondersteunen tijdens de GGZ-wachtlijst

Je bent doorverwezen. Dat was al een grote stap. En dan komt vaak de stilte: weken of maanden wachten op een eerste afspraak. In die periode hoor je allerlei adviezen, maar veel ervan is te algemeen. "Rust nemen." "Positief blijven." "Komt goed."

Allemaal goed bedoeld, maar niet altijd bruikbaar op een moeilijke dag.

Daarom vind je hier vijf concrete manieren die je vandaag kunt inzetten. Geen wondermiddelen, geen medische claims. Wel praktische steun om de tussenperiode beter door te komen.

1. Maak je gevoel zichtbaar (in 3 minuten)

Als alles in je hoofd blijft rondzingen, voelt het vaak zwaarder dan nodig. Schrijven helpt om ruis naar buiten te brengen.

Zo doe je het simpel

Open je notities-app en vul dagelijks deze drie regels in:

Wat voel ik nu?
Wat speelt er op de achtergrond?
Wat heb ik vandaag nodig?

Meer hoeft niet. Geen netjes dagboek, geen perfecte zinnen.

Waarom dit helpt

Door taal te geven aan je binnenwereld, wordt die vaak iets minder overweldigend. Je krijgt daarnaast inzicht in patronen: welke momenten, mensen of situaties kosten je veel energie?

2. Kies één ankerpunt per dag

Mensen op een wachtlijst raken vaak hun ritme kwijt. Dat is logisch: onzekerheid maakt alles stroperig. Een ankerpunt is een vaste activiteit die je dag "vastklikt".

Voorbeelden:

elke ochtend 10 minuten buitenlucht;
vaste lunch zonder scherm;
's avonds een korte check-in met jezelf.

Het hoeft niet lang te duren. Het gaat om voorspelbaarheid, niet om prestatie.

Tip: kies een anker dat zó klein is dat je het ook op slechte dagen nog kunt doen. Dan bouw je vertrouwen op in plaats van schuldgevoel.

3. Beperk piekeren met een piekermoment

Piekeren lijkt op probleemoplossing, maar levert vaak alleen meer spanning op. Een effectieve techniek is het "piekermoment":

Plan een vast moment van 15-20 minuten per dag.
Buiten dat moment schrijf je zorggedachten kort op en parkeer je ze.
Tijdens je piekermoment kijk je wat echt actie vraagt en wat alleen herhaling is.

Dit voelt in het begin kunstmatig, maar veel mensen merken dat hun hoofd minder de hele dag "aan" staat.

4. Zoek verbinding (ook als je weinig energie hebt)

Isolatie vergroot klachten vaak. Verbinding hoeft niet groots te zijn. Kleine vormen van contact:

een kort appje naar iemand die veilig voelt;
meelezen in een ondersteunende community;
samen wandelen zonder diep gesprek;
iemand vragen om één vaste check-in per week.

Vraag niet om "alles op te lossen". Vraag om iets concreets:

"Wil je me donderdag even appen hoe het gaat?"

Dat verlaagt de drempel voor de ander én voor jezelf.

5. Oefen met milde zelfspraak

Veel mensen op een wachtlijst zijn extra streng voor zichzelf: "Ik stel me aan." "Anderen kunnen dit wel." "Ik had verder moeten zijn."

Die innerlijke toon put uit. Milde zelfspraak is geen zweverigheid, maar een praktische vaardigheid. Vervang bijvoorbeeld:

"Ik doe niks goed" → "Ik heb vandaag weinig ruimte, en ik doe wat kan."
"Ik ben zwak" → "Ik zit in een zware periode en probeer overeind te blijven."

Je hoeft het niet meteen te geloven. Alleen oefenen met vriendelijkere taal maakt vaak al verschil in stressniveau.

Mini-plan voor de komende 7 dagen

Wil je dit direct toepassen? Gebruik dit startplan:

Dag 1: schrijf 3 regels over hoe het nu gaat
Dag 2: kies één dagelijks ankerpunt
Dag 3: plan je piekermoment
Dag 4: stuur één persoon een eerlijk appje
Dag 5: noteer één milde zin voor moeilijke momenten
Dag 6: herhaal wat werkte
Dag 7: evalueer: wat gaf 10% meer lucht?

Je hoeft niet alles tegelijk te doen. Eén werkende stap is al progressie.

Wanneer je direct hulp moet inschakelen

Als je je onveilig voelt of in crisis raakt:

Bel 113 of 0800-0113
Neem contact op met je huisarts/huisartsenpost
Blijf niet alleen met acute nood

Dat is een moedige stap, geen mislukking.

Tot slot

Wachten op hulp kan voelen als stilstand, maar je bent niet machteloos. Met kleine, haalbare acties kun je jezelf dagelijks ondersteunen terwijl je op professionele hulp wacht.

Bij StilBij geloven we in precies die tussenruimte: niet therapeutisch behandelen, wel dagelijks aanwezig zijn via WhatsApp-check-ins. Zodat je niet elke dag alleen hoeft te dragen.